Op een regenachtige zondagmorgen gaat een mens naar de kerk met van alles in zijn hoofd. De wereld bijvoorbeeld. Ook de dingen die misgaan hebben zich meestal al vroeg gemeld, nog vóór de eerste kop thee of koffie.
Maar deze zondag liep het anders.
Bas Middelkoop sprak. Vrolijk, opgewekt en zonder dat het meteen belerend werd. Ja ook hij had een nat pak van de regen. Maar hij werd er niet minder enthousiast van. Geen opgeheven vinger, geen sombere blik die zei dat het vroeger allemaal beter was. Hij nodigde ons uit om eens te kijken naar wat er wél goed gaat. Dat is niet altijd eenvoudig. Het slechte nieuws staat nu eenmaal vooraan. Het goede doet meestal bescheiden zijn werk achter de coulissen.
Bas vertelde over onze merkwaardige gewoonte om het negatieve uit te vergroten. Een welgemikte trap onthouden we jaren; een goede dag met een zoen op de wang zijn we soms vóór de lunch alweer kwijt. Zo zit een mens blijkbaar in elkaar. Misschien omdat ellende harder praat. Of omdat wij haar beter verstaan.
Ook het sprookje van de nieuwe kleren van de keizer kwam voorbij. Iedereen kijkt, niemand zegt iets, totdat er een kind is dat niet weet dat het zich hoort te schamen. Soms is er maar één onbevangen échte stem nodig om de werkelijkheid weer op haar plaats te zetten.
Misschien begint goed doen kleiner. Met iemand helpen. Met geduld. Met een vriendelijk woord tegen iemand die daar niet helemaal op gerekend had. Het goede komt zelden binnen met veel lawaai. Meestal staat het ineens naast je.
Dat is, zo bedacht ik, een heel doopsgezinde gedachte. Niet eindeloos praten over een betere wereld, maar alvast beginnen. NU!
En toen gebeurde het.
Buiten begon de zon te schijnen. En de hele kerk en de alle mensen zaten plots in een ander licht. De vrolijkheid kwam letterlijk binnen.
Niet aarzelend, zoals een bezoeker die niet weet of hij welkom is, maar voluit. Alsof de hemel had meegeluisterd en vond dat het nu wel mooi geweest was met de wolken.
De wereld was daarmee niet veranderd. De zorgen waren niet opgelost. Het nieuws zou de volgende dag gewoon weer zijn best doen. Maar wij gingen naar buiten met iets meer vertrouwen. Niet omdat alles goed was, maar omdat niet alles slecht was. Dat verschil is klein op papier en tamelijk groot in een mensenhoofd.
Dank je wel, Bas Middelkoop, voor deze zonnige zondagmorgen. Voor je energie en optimisme, je relativering en de herinnering dat een mens zelf ook wat licht kan meenemen.
We verlieten de Doopsgezinde Gemeente Aalsmeer met een lichter hart.
Buiten scheen de zon. En bij sommigen, naar het zich liet aanzien, ook een beetje van binnen.
Wil je de dienst nog een keer beluisteren of nalezen, ga dan naar de pagina Kerkdiensten (online) op deze site.
